Ya Şimdi

31 Mayıs 2013

Bu tarihten sonra doğan bebeklere “Direnç” adı mı konur sence ?

Büyük ihtimalle

Peki kız bebek olursa?

Olsun, yine Direnç olabilir.Senin adın farklı mı sanki.Kız/erkek ne fark eder?

Sonunda “ç” olsun ama,işleri kolaylaşır.Zira emir kipinde bir isimle yaşamak zor.

Belki onlar için zorlanacakları bir ülke olmaz gelecekte

Öyle bir ülke var mı ki? Yirmi yıl sonrayı düşünebiliyor musun?Ne olacağını kimse kestiremez.

Yirmi yıl önceyi biliyorum ama. Bugünlere gelineceği apaçık ortadaydı. Bunu bağırdıysak da sesimizi duyan olmadı.

Belki yeterince bağırmadınız 

Yeterince! Bunun ölçüsü nedir ki.

……

İnsanlık bencil, insanlık aç gözlü. Acımasız. Kendi canı yandığında bağırıyor ancak. Biri ayağına bastığında, elinden oyuncağı alındığında. Karnı tok, sırtı pek ise sesi çıkmıyor.Olmayan parayı harcıyor, borçlandırılıyor.Ama mutlu, ama her şeyi var.Ülkesinde bulamadığı bir şey var mı?Eksiksiz!

İnsanlık elbet bir gün gelecek patlayacak. Elbet bu dünyaya sığmayacak kadar dolup taşacak. Bir gün mutasyona uğrayıp, bencil olmamayı öğrenecek. Her şeye yeni baştan başlayacak.Tek bir çatı altında, devletsiz, her şeyin paylaşıldığı, paranın anılmadığı uzak zamanlarda, yoğurdunu üfleyerek yiyecek.

Çok mu hayalperestim; kim bilir? Bir şeyi istiyorsan önce hayal etmelisin !

Paylaşarak büyüdüm; yar yanağından gayrı her şeyi…Belki ondan.İlkokulda kalemimi, lisede kitaplarımı, kampüste saflarımı. Sonrasında ekmeğimi.Bencil olmayı bilemedim.Belki de bu yüzden bir ütopyayı isteyebildim hep.Olabilirliğine inandım.Bir yerlerde, bir düş ülke olduğuna inandım.

Yeterince bağırdım mı peki ?

….

Bunu görebilecek bir nesle katkıda bulunup, bir çocuk getirir miyim bu dünyaya; adını da “Direnç” koyar mıyım; şüpheli. Çocuğumun o düş ülkede büyüyeceğini bilsem; evet.Benim gibi olacağını, en azıyla mutlu olabileceğini, kendi türünü inkar edip bencil olmayacağını…Hayır, bu mümkün olmayacak.Yakın gelecek için endişeliyim.Belki bir otuz yıl daha yaşar mıyım;kim bilir.Çürüyoruz için için.Bir tane yaşamımız var.Bırakalım, alfabenin son harfine kadar adlandırsınlar kuşakları.Artık kendim için yapacaklarım var.Belki de ilk defa bencilim.İlk defa kendim için bağırıyorum. Her şeye rağmen,dönüşmeyeceğimden emin,bu kuşağın yanında duruyorum.Adları her neyse ne!Önümdeki otuz yıl boyunca;  baskısında yaşadığımız otuz yılın panzehirini içime çekebilmek için belki, onların yanındayım.

..ve şunu da biliyorum ki artık;dünyayı güzellik falan kurtarmayacak ve bir insanı sevmekle hiç bir şey başlamayacak.