Hayat sizi SS kozcu bıraktığında hiçbir yere tutunmadan, deli cesaretiyle “ ben buradan atlarım !”
diyerek kendinizi bıraktınız mı
yüksekten…Bırakın bakalım ne oluyor; adrenalin mi yoksa kalp krizinin eşiği mi
anlıyorsunuz. Hem de yükseklik korkunuz
olduğu düşünülürse; durum vahim. Hayattaki kozlarınızı doğru kullanmak mı acaba
bunun çözümü, kimbilir. Kozlu mozlu hayat sürer mi…tecrübenize bağlı.
Sabah sabah aklımdan geçen bu tuhaf düşünceleri rüyalara
bağlayarak güne başlamak zihin bulanıklığı yarattı sanırım. Oysa zihnin en dinlenmiş hali konforlu bir uyku sonrasındaki hali benim için. Bu sabah öyle mi, ne bileyim;
hayat işte, yaşayıp gidiyoruz; çok da kafa yormamak gerek. Ama hayatta size
ilham veren insanlar için kafa yormalısınız. Tüm bunların; hatta kozlarınızı açmanızın sebebi bile onlar
olabilirler ve enerjinizi yüksek tutarlar. Tıpkı uçurumdan atladığınızda
salgılanan adrenalin gibi sizi heyecanlandırırlar. Onları takip edin ve ufuk
çizginizin hizasından dışarı çıkarmayın.Zaten siz de ilham veriyorsanız , onlar
hep orada olacaklardır.
Bu konunun bizim ilhami ile ilgisi yoktur; bu bambaşka bir
durum; ışık kaynağı belli, bu seferki zaten
dışarıda! Haydi bakalım, sevmediğim o Pazartesi; seni güneşlendireceğim her şeye rağmen, hiç direnme!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder