Hiç kimse birbirini kırmak istemiyor çok şükür..Ne güzel bir
dünya oldu burası; herkes birbirine saygılı, sevgili…sevgi kelebekleri uçuşuyor
başımızın üzerinde..
“benim için önemlisin; seni üzmek istemiyorum” …
“ …ama sorun sende
değil bende, umarım beni affedersin...buraya
kadar ..”
Okudukları romanlardan etkileniyor ya da çok fazla film
izleyip, repliklerden nem kapıyor bu insanlar desem; yok hiç sanmıyorum. Hatta "keşke" ve "nerdeee" dediğim bir nokta bu. Nereden öğreniyor insanlar birbirini
böylesine kandırmayı.ya da sonradan öğrenim midir tüm bu özellikleri insan
denilen yaratığın…yok yok, DNA da var bir yamukluk.
Güvensizliğimiz, paranoya sınırına dayanmış korkularımız…"Ya öyle olursa" endişelerimiz.."Amaan artık
yoruldum salla gitsin bana ne …" haline gelmiş tahammüllerimiz.
Çok mu zor artık bir
adım atmak birine doğru. Aslında hiç sahip olmadığın naifliğin artık zerresinin
bile kalmadığını farkederek dönüşümün endişesini yaşamak.Gerçekten neye
dönüştüğünü anlayabildiğin vakit ise; her şeyin kontrolden çıktığı o an a denk
gelir dikkat !
Dikkat etmeliyim evet; kendimden çok duvarın gözcülerine
güvenerek belki de...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder